دلنوشته

رخسار قشنگ

سید مهدی طباطبایی — 2010-03-10T08:53:22+01:00

کی شعر غم انگیزم دل از تو به چنگ آرد

دل از تو به صلح اید پایان همه جنگ آرد

با آنکه گنهکارم بحر کرمت بیرون

آن یونس اقبالم از بطن نهنگ آرد

آنجا ظلماتست و بدنام کند عاشق

تا وقت هنوزم هست نامم نه به ننگ آرد

گر روی ز ما گیرد از زشتی روی ماست

ای کاش برد این رخ رخسار قشنگ آرد

ترسم نکند تاثیر بر دل سخنم آخر

برجای من او یاری هم شوخ و شنگ آرد

نایم برد ار خواهد کز پای بیفتم من

تهمت به کسالت زد دلخواه زرنگ آرد

ما را نبود دستی تا ماه رسد لیکن

گر او طلبد یک آن این کاه بچنگ آرد

غزل " جهانگردی "

سید مهدی طباطبایی — 2010-02-18T18:06:15+01:00

مرا ببر به سیر جهانی که خلق کردی

مگر که نیست عاشقت را دل جهانگردی

جهان وسیع و دلم کوچک چه خوش باشد

تو هم میان عرش و فرش رفته و برگردی

چه قوس دل انگیزیست کمان ابرویت

بسان گاهواره ماند مرا درآن بپروردی

به قول و غزل کی بوصفت درآیم من جاهل

ازین سخن تو گذر کن بحق آنکه جوانمردی

جوانی ام همه در سیر حسن تورفت و شوق وصال

چرا برابر آتش دل سلسبیلی سردی

چه سخت شد ز عشق و کرشمه و لبت سخن گفتن

بتاب که خلق ببینند به آسمان رود گردی

خدا را ترحمی بحال مریض عشق فرما

هلا طبیب خدایی دوا بدوش میگردی

روز خدا

سید مهدی طباطبایی — 2010-02-10T18:02:01+01:00

22 بهمن روز خداست
خدایی ها در اقتداری تمام به یاری خدای خویش میشتابند و این خدای تواناست که نصرتش شامل ایران اسلامی گشته است .
نصر من الله وفتح قریب
سی و یکمین سالروز پیروزی انقلاب اسلامی و شروع آخرین مرحله زمینه سازی ظهور
مصلح جهانی حضرت امام مهدی روحی له الفداء
مبارکباد .

بانو سلام !

سید مهدی طباطبایی — 2009-12-23T11:16:24+01:00

تقدیم به ساحت مقدس بانوی دو عالم حضرت زینب کبری سلام الله علیها

بانو سلام عرض ارادت خوش آمدی

پایت بچشم بخاک چه حاجت خوش آمدی

بانو وقار تعبّد صبوری از آن تست

خوبی اسیر تست بغایت خوش آمدی

بانو امیرهم به تو آرام و دلخوشست

ای تکسوار عشق و اسارت خوش آمدی

بانو خوشی رو به زوالست می بینم

صحرای غم درون نگاهت خوش آمدی

بانو تمام غصه وغم بهت کرده است

از پا فتاد صبر ز کارت خوش آمدی

بانو شتاب چون تو کنی یا به سر زنی

مادر به عرش برده شکایت خوش آمدی

بانو چرا لطمه به رخساره ات زدی

شمست به نی کرده قیامت؟خوش آمدی

بانو میان خیمه و خون گرچه می دوی

سقا ز عرش کرده صدایت خوش آمدی

بانو کجا شرح مقامت توان نمود

کرده ثنا هشت و چهارت خوش آمدی

غزل شعر غم انگیز

سید مهدی طباطبایی — 2009-12-16T18:37:33+01:00

شعر غم انگیز

شاعر نشدم شعر غم انگیز خود آمد به دهانم

هی با من دلخسته مگو یا که چنینم که چنانم

از بس که سفر کرد ازین دل بجمال تو خیالم

کلکم ز تو مملو شد و بر لوح نه غلطید بجانم

گویی که سرانگشت قلم بافته با سحر کلامم

اما تو زدی شانه به زلفی که دهد راه نشانم

تا زلف سخن با سرگیسوی تو آمیخت به اعجاز

شعرم صدفی گشت به دل سرّ تو را کرد نهانم

من بی خبر از خود شدم و محو تماشای تو گشتم

در طور دلم نور تو بر شاخه طوباست عیانم

رنجوری و ژولیدگی و گوشه نشینی ست بساطم

من نیز چنان حافظ و سعدی و کسان نیست توانم

چون پیر خرابات به ورد سحر از تحفه درویش سخن گفت

من نیز تهی دستم و عمریست ثناگوست زبانم

رفعت طلب از شاه و ز رندان تو مدد خواه که من نیز

جز شعر و عبارات و خیالات غم انگیز ندانم

مرقومه چاکر دیرین

سید مهدی طباطبایی — 2009-07-27T16:12:58+01:00

سلطان همایونی شمس جهان آرا !

سلام و عرض ارادت

تصدّقتان چندیست دریافته ام نبودِ وجودِ ذی جودتان منشاء فساد ماست !

چشم و گوش و زبانمان گندیده است

و الحال صمٌ بکم و چشم سفید گشته ایم

قلبمان هم که از سنگ خاره سخت تر شده

بوی گندمان هم که گفتن ندارد خلایق را سخت می آزارد

راستی به عرض نرسانده بودم چند نوبتی میشود که نفس کشیدنمان هم نمی آید

قربانتان شوم ! این مرقومه را واصل کردم که مرحمتی به چاکر دیرین فرمایید

الغرض خودتان چشم و گوش و زبان و قلب و نفس حقیر شوید

بیش از این اوقات شریفه را تصدیع نمیکنم

فدوی بی مقدار نوکر خانه زاد

یکی از همین روزهای سخت جدایی

طهران ام القرای چاکران

گمشده ام

سید مهدی طباطبایی — 2009-03-11T17:38:53+01:00

...
من گمشده ام مرا مجوئید
با گمشدگان سخن مگوئید
...
نه تعجب نکن اینها بخشی از حرفهای مجنون است وگرنه من - که هر روز بدنبال پیداتر شدنم - را چه به این حرفها

آیا هنوز دوستم داری ؟

سید مهدی طباطبایی — 2009-02-05T17:45:02+01:00

چند روزیست مدام به یاد روزهای "عشق پنهان"مان میافتم
روزهایی که شور و شوقمان برای وصال بی نهایت بود
نمیدانم آیا بعد از این سالها ما هم منطقی شده ایم ؟!
ما هم راه خودمان را پیدا کرده ایم ؟!
راستش را بخواهی وقتی به این چیزها فکر میکنم دلم شور میزند
اول شور میزند برای عاشقتر شدن
بعد برای اینکه آیا هنوز دوستم داری یا نه ؟!
به خودم میگویم عشق طلبت !!! کاش هنوز دوستت داشته باشد .
و با تو می گویم : ای عشق پنهان و پیدای من ! هنوز و همیشه دوستت دارم و عاشقت هستم

روزگار

سید مهدی طباطبایی — 2009-01-27T16:08:05+01:00

عجب روزگار جفاکار عاشق کُشی
...

دلبسته

سید مهدی طباطبایی — 2006-03-01T19:03:00+01:00

بنام او

من در این فکر بســـی جان به لب آور هستم

که چـــرا دل به دل ســــنگ تو دلـبر بســــتم

آخــــر الامر نـدادم ثـمـر این فـــــکر عـمـیق

ز چـه در کـوی تو بی پایم و بی ســر هســتم

گـفــتم ای بخـت چـرا رنگ ســـیاهت زده اند

گــفت بهرت ز ازل رخـت عــــزا بر بســـــتم

آنقدر گریه امان داد که فریاد کشم بر ســر دل

گفتمش بنگرم آخر که همان مست قلندر هستم

نه توان مـانده مـرا دلخوشــــی هم کوچ نمود

ز آنکه خـــــــارا دل خود بر دل مرمر بســتم

قســمتم چیســـت ازا ین آمد و شـــــد حیرانم

حــیرتم هــیچ نه از می لـب من تر مســــــتم

حـالم امـروز خـراب و دی و دوشــــم غم بار

ترس فرداســــت که بر دل همه را در بســـتم

ای بسـا خاک به زیر کف پایی و زکف دلداده

دل ز کف داده به امید نگاهی زتو دلبر هسـتم

نظـــری ســــوی من ای دلــبر دیریـنه نـمای

گـرچـه بـی ارزش و بـی فـایده و گـر پســـتم

جان تو

سید مهدی طباطبایی — 2006-02-24T18:02:00+01:00

بنام او

جـــــان مـن بر لـب بیـامد از غـــــم هـــجران تو

جـــــان من آخر رســـــــد باقی بمـــــاند جـان تو

گر هزاران جان چو من باقی نماند ترس نیســـت

جان تویی جـــــانان تویی جــــانم فدای جـــان تو

جان من بی جان تو جان داده یی در عمـــق خاک

حشـــــر و نشـــــرم نام تو باقی شـوم از جان تو

تن نه جسمی رو به مرگ و یک نشان عاشقیست

یعنی ای جان جهــــان من صـورتم بر جـــــان تو

گر نباشـــــــد صــورتی جـان را چه کار آید بگـو

جـان من باش ای عـزیز من مرده ام بی جــان تو

روزهـــا را طی کنم شـــــــبها ندارم راحـــــــــتی

راحتم شــبها چو باشـــــد شــــمس روزم جان تو

جان من هســــــتی چرا بی جان بیافتم گوشــه یی

من گدای دســــــت تو محتاج چشــــم و جان تو

لختی ای بالا نشــــین بر جسم بی جان کن نظــــر

بنگرم دیگر ندارم زندگی بی جســم تو بی جان تو

جان تو هستی تن تو هستی جسم و جان من تویی

آن تو هســتی این تو هســـــتی جان من قربان تو

آتش دل

سید مهدی طباطبایی — 2006-02-17T03:02:00+01:00

بنام او

آنقـدر آتش دل شــــعله کشــــیده است مگو

جز به دودی و به آهی اثری هســــت مجو

جگر از تشـــــــــنگی دوری رویش سوزان

باده وصل و خوشی نیست تهی گشت سبو

سـاقه بشـکسـته و افـتاده و این سان مرده

برگ وگل پرپر و این بوی گلاب است مبو

رشــــته وصـل دل و دـلبر دیرینه گســـست

گام بی مهــــری او بر دل و دل گشـت عدو

من تو را راز دلم گفــــــتم و خود می دانی

که ز راز د ل من بی خـبری هســــــت مجو

چه شـــود گر بزند کوس انا الحق چو منی

تو انا الحق منی دار جز این اســــــت مگو

در میان کلمـــاتی که به غم مشــــــــــهورند

ناله و غصه و غم جور و جفا هسـت مجو

راه من دادن جان بود و ســـــــــپردم بروم

تو بمان زنده و شــــاداب ره این است مپو

سید مهدی طباطبایی — 2006-02-14T23:02:00+01:00

بنام او

هوا پاک و لطیف بود

نسیم ملایمی می وزید

خورشید خنده کنان می تابید

نهر آب آرام و زمزمه کنان جاری بود

فصل شکفتن بود و هر رهگذری ردای سبز بهار بر دوش گرفته بود

و او لبخند رضایتی بر لب داشت و همه رامهربان نگاه می کرد

سیب سرخی در آغوش نهر چرخ زنان و شاد به این سو آمد

دستی برون آورد و سیب را گرفت

پوست زیبای سیب آینه ی چهره ی خندانش گشت

به خود و سیب نگاه معناداری کرد

تخته سنگی آن حوالی بود

آبی بر روی آن پاشید و سیب را بر روی سنگ گذاشت

چشم او ، پوست سیب و لبه بران تیغ از انعکاس نور خورشید برق می زدند

بی درنگ قلب سیب را با تیغ از سر تا پای دو نیم کرد

لبه ی تیغ و سنگ به قطرات آب سیب آغشته گشت

بوی سیب تمام فضا را پر کرد

هر دو نیمه ی سیب روسپید و روی به آسمان شدند

خورشید سوزان تر شده بود

زمزمه ی بهاری باد به ناله یی دلسوز بدل می شد

و نهر آب در خروش و نا آرام گشته بود

یک به یک نیمه های سیب را به آب سپرد

شاید او سیب دوست نداشت اما هنوز لبخند می زد

دیگر سبزه ها دست در دست باد نمی رقصیدند

زمزمه ی نسیم زیبا اما عجیب بود

نسیم می گفت : او سیب دوست ندارد

او می خواهد شکافتن قلب سیب را تماشا کند

او می خواهد دستان رو به آسمان نیمه های سیب را ببیند

او سیب ها را از آغوش نهر جدا و به تلاطم آب خروشان می سپارد

و این هزارمین سیبی بود که دو نیمه کرد

همه ی سیبها سرخ بودند

همه ی سیب ها می خندیدند

همه سیب ها بوی خوشی داشتند

و همه ی سیبها پس از تیغ گریه می کردند

آری

او خدا بود

آن روز اولین روز خلقت ما بود

آن تیغ بران دست تقدیر

و آن نهر عمر گذران ما

سیب سرخ من و تو بودیم

و حالا دو عاشق از هم جدا و گریان

من و تو به عشق روسپید وهمیشه رو به آسمان داریم

در تلاطم زندگی گاهی به هم نزدیک و گاه دور و دورتر شویم

اما او همچنان لبخند می زند

و بوی سیب همه جا پیچیده است

بوی سیب !

غصه پنهان

سید مهدی طباطبایی — 2006-02-10T23:02:00+01:00

بنام او

روزای زیادی می گذره که با تو حرفی نزدم

راستش خیلی دلم برای حرف زدن با تو تنگ شده

اما ... خودت که میدونی !

می خواستم با تو درد دل کنم اما نه تو رو دارم نه دلی

می خواستم ناله یی از دل بکشم اما نه دلی دارم و نه نای ناله یی

می خواستم گریه کنم اما چشمانم آنقدر به راهت مانده است که درد می کند

می خواستم قهر کنم اما کسی با من آشتی نبود نه تو نه هیچکس دیگر

می خواستم تنها باشم اما خوب که به خود می نگرم می بینم حتی تنها هم نیستم

دوباره چاره یی جز این دلنوشته نیست

اما دلنوشته هم یادآور غصه های پنهان زیادی است که سخت بی تابم می کند

دلنوشته می گویم و می نویسم و می خوانی اما چه دلنوشته یی . . .

وقتی دلنوشته یی به دنیا میآد

وقتی برای هزارمین بار این ورق پاره رو باز می کنم

وقتی برای هزارمین بار انگشت حسرت به دهان می گیرم

وقتی برای هزارمین بار سرانگشت حسرت به خون دلم آغشته می کنم

وقتی می خام از سرانگشت خونین حسرت زدگیم روی این ورق پاره اثری بذارم

وقتی می خام با خون دلم برات شرح غمهای دلمو بنگارم

تو گویی نه دلی هست و نه نوشتاری ؛ فقط دلنوشته بهانه یی است تا خون دلم را برایت یادگاری بفرستم

آره اینها کلمات نیستند که صفحات را منقش میکنند

اینها خونهای دل عاشقی است که پنهانی می جوشد و می چکد و خشکیده می شود

آری این یک دلنوشته نیست یادگاری ناقابل از عاشقی تنهاست

آری این یک دلنوشته نیست شرح غصه های پنهان من است

یه غصه پنهان

یه یادگاری

یه دلنوشته

سید مهدی طباطبایی — 2006-02-06T19:02:00+01:00

بنام او

منتظـــر آمدنت بودم و آمدی

می خواستم بر دلم بنشینی و نشستی

می ترســـیدم دلم را بســوزی و سوزاندی

و من ماندم و دلی سوخته و تو رفتی